Voelen is Onvergeeflijk!

Je hebt de dag weer volgens het boekje gedaan. Alles is afgevinkt, iedereen is geholpen, niemand heeft iets te klagen gehad. En toch lig je 's avonds in het donker met een leegte in je die niet past bij een dag waarin je, objectief gezien, niets fout hebt gedaan. Waarom voel je je zo verdomd leeg van binnen, terwijl je precies deed wat je zou moeten doen? Dat is de vraag die je jezelf niet durft te stellen op klaarlichte dag, omdat hij geen nette plek heeft tussen de andere vragen — de boodschappen, de planning, de vraag of iedereen om je heen wel oké is. Voelen wat er werkelijk in je omgaat voelt bijna als iets wat niet mag. Alsof je, door het toe te geven, verraadt hoe goed je het eigenlijk hebt, en dat is onvergeeflijk in een leven dat er op papier zo verzorgd uitziet.

Maar die leegte is geen storing. Het is geen teken dat je ondankbaar bent, of dat er iets mis is met je omdat het "toch goed gaat." Het is informatie, hard en nuchter: je kunt niet gaan voelen wat je zou willen voelen, en je kunt niet worden wie je zou willen worden, zolang je nog niet eens bent begonnen met datgene wat je eigenlijke doel en richting is. Alles wat je nu doet — hoe uitputtend, hoe verantwoordelijk, hoe onmisbaar ook — is onderhoud. Onderhoud houdt een leven draaiende. Het bouwt er alleen niets nieuws bij. En een mens die jarenlang alleen maar onderhoudt, zonder ooit te bouwen aan het eigen, echte project, voelt op een gegeven moment vanzelf leeg, ongeacht hoeveel er is afgevinkt.

Er is een reden waarom het voelt alsof alles langs je heen gaat, alsof je toekijkt bij je eigen leven in plaats van erin te staan. En die reden is niet subtiel, ook al doen we vaak alsof hij dat is. Het is je eigen, verdomd krachtige zelf die je mist. Niet een betere baan, niet meer tijd, niet een oplossing die van buitenaf komt. Jij. De versie van jou die niet alleen maar onderhoudt maar richting kiest, die niet alleen maar reageert maar iets in beweging zet vanuit wat zij zelf wil, niet vanuit wat er van haar gevraagd wordt. Die versie is niet verdwenen. Ze is opzijgezet, ergens onderweg, omdat er geen tijd, geen ruimte, geen toestemming leek te zijn om haar naar voren te laten komen.

Het onvergeeflijke zit niet in het voelen zelf. Het zit in de gewoonte om het gevoel meteen weer weg te stoppen zodra het opduikt, omdat er weer iets op de lijst staat dat aandacht vraagt. Die leegte die je 's avonds voelt, is geen vijand. Het is het enige eerlijke signaal dat je vandaag hebt gekregen tussen alle dingen door die wél volgens plan verliepen. Het zegt niet dat je faalt. Het zegt dat er een deel van jezelf op je wacht, geduldig, al die tijd al — niet om jou te verwijten dat je haar hebt laten wachten, maar om, zodra jij dat toestaat, gewoon weer mee te doen.

Die leegte hoeft geen geheim te blijven. In de She Connect Community zitten vrouwen die exact hetzelfde hebben gevoeld op een avond dat alles "volgens het boekje" was gegaan — en die inmiddels weten dat het geen falen was, maar een signaal. Sluit gerust aan.

Lees ook:

• Succesvol of Lui

• Zeg Ja Tegen de Stem in Je Hart

• Toegeven

• Durf Kwetsbaar te Zijn

• Hou je jezelf voor de gek?

• Durf Authentiek te Zijn