Zeg ja tegen de stem in je hart

Er is een moment, vlak nadat je bij jezelf hebt besloten om ja te zeggen, waarop er meteen een vraag achteraan komt sluipen. Niet hardop, niet meteen zichtbaar, maar wel voelbaar, ergens onder de moed die je net had verzameld: die stem, dat zelfgeloof waarvan je hebt gehoord dat het er allang is — is die er wel echt? Je wilt volmondig ja zeggen. En toch hoor je jezelf fluisteren: toch? Alsof zelfs het uitspreken van je eigen kracht om bevestiging vraagt van iemand anders, terwijl er niemand anders in de kamer is dan jij.

Dat is precies het punt waarop de meeste mensen omdraaien. Niet omdat de stem er niet is, maar omdat ze verwachten dat hij zich meteen luid en zeker moet aandienen, als een orkest dat inzet zodra je de deur opent. Zo werkt het bijna nooit. De stem in je hart heeft zelden de kracht van een overtuiging. Vaker is het een fluistering die makkelijk overstemd wordt door het geroezemoes van alles wat je al jaren over jezelf gelooft — dat je te laat bent, te onzeker, te weinig voorbereid om te beginnen aan wat je eigenlijke, complete zelf zou kunnen zijn.

Ja zeggen tegen die stem betekent niet dat de twijfel verdwijnt. Het betekent dat je besluit door te gaan terwijl de twijfel er nog is, gewoon naast je, als een reisgenoot in plaats van een blokkade. Eerst ga je dieper graven, en dat woord is precies gekozen: graven is geen sierlijke bezigheid. Het is je handen vuil maken aan lagen die je liever ongemoeid had gelaten — oude teleurstellingen, keuzes waar je jezelf nog steeds op afrekent, versies van jezelf die je hebt weggestopt omdat ze op een gegeven moment niet meer pasten bij wie je dacht te moeten zijn. Je echte, complete zelf zit niet ergens bovenop, klaar om zomaar tevoorschijn te komen zodra je erom vraagt. Ze zit onderin, tussen alles wat je liever niet meer bekeek, en de enige weg ernaartoe loopt dwars door dat ongemak heen.

“You have to sit down and take a good look at yourself, particularly as you grow older and your face changes. People are afraid of changing; that they’re losing something. They don’t understand that they are also gaining something.” — Sharon Stone

En het zelfgeloof waar je naar op zoek bent, ontstaat niet voordat je begint. Dat is misschien wel de belangrijkste omkering die je jezelf mag toestaan: je hoeft niet eerst zeker te zijn om te mogen starten. Zelfgeloof is geen fundament dat al klaarligt en waar je alleen nog op hoeft te gaan staan. Het is iets wat zich opbouwt precies zoals vertrouwen tussen twee mensen zich opbouwt — met kleine, herhaalde bewijzen. Elke keer dat je iets doet wat je jezelf beloofde, elke keer dat je een stap zet ook al ben je niet zeker van de uitkomst, wordt dat vertrouwen een klein beetje dikker. Niet door een groots moment van openbaring, maar door gewoon te blijven verschijnen voor jezelf, dag na dag, ook op de dagen dat het fluisterende "toch?" harder klinkt dan je zou willen.

Zelfgeloof bouwt zich op met kleine, herhaalde bewijzen, schreef je hierboven — en dat gaat lichter in het bijzijn van anderen die hetzelfde aan het bouwen zijn. De She Connect Community is een plek voor precies dat soort kleine, herhaalde bewijzen. Je hoeft niet te wachten tot de stem luid en zeker klinkt om welkom te zijn.

Dus ja. Die stem is er. Niet omdat ik het je beloof, maar omdat je hem net nog hoorde, op het moment dat je de vraag stelde. Een stem die niet bestond, zou niet eens de moeite nemen om te twijfelen.

Lees ook:

• Voelen is Onvergeeflijk

• Succesvol of Lui

• Toegeven

• Durf Kwetsbaar te Zijn

• Hou je jezelf voor de gek?

• Durf Authentiek te Zijn