Het exitgesprek verloopt beleefd, zoals ze meestal verlopen. Ze bedankt voor de kansen die ze heeft gekregen, noemt een paar redenen die netjes klinken en niemand in verlegenheid brengen, en vertrekt met een cadeaubon en een goed gevoel over hoe het is afgehandeld. Wat er niet wordt gezegd — omdat er zelden naar wordt gevraagd — is wat haar vertrek de organisatie werkelijk kost, en waarom ze precies nu wegging, na vijftien jaar waarin ze onmisbaar leek. Die rekensom wordt bijna nooit gemaakt.

Je ligt op de bank, telefoon binnen handbereik, en op papier doe je precies wat rust zou moeten zijn. Toch merk je dat je hoofd nog volop bezig is — met de mail die je morgen moet beantwoorden, met het gesprek dat vanmiddag net iets anders liep dan gepland, met de lijst dingen die nog moeten gebeuren voordat de dag om is. Je staat op, niet uitgerust, en vraagt je af hoe dat kan, want je hebt toch niets gedaan. Het antwoord is dat er een verschil bestaat tussen stilzitten en daadwerkelijk...

Negenentachtig procent van de Nederlandse werkgevers heeft geen enkel beleid voor de overgang op de werkvloer (CNV). Dat cijfer is het decor waartegen de volgende twee voorbeelden extra betekenis krijgen — niet omdat wat zij doen ingewikkeld is, maar omdat het zo weinig voorkomt dat het al opvalt wanneer een organisatie gewoon normaal met dit onderwerp omgaat.