editah. 

Natuurlijk ben je er klaar voor. Je bent er altijd al klaar voor geweest — niet sinds vorige week, niet sinds die ene ochtend dat het kwartje leek te vallen, maar al veel langer, ergens onder de laag van dagelijkse dingen die je ervan weerhielden het te zien. Het enige wat nog moest gebeuren, is dat je het toegeeft. Hardop, tegen jezelf, zonder de gebruikelijke bijzin erachteraan die alles meteen weer afzwakt — "klaar voor, maar eigenlijk ook niet, want stel dat." Toegeven is

Edita, jij bent een mietje. Jij bent niet succesvol, niet zoals anderen. Jij durft niet voor jezelf op te komen, niet zoals anderen. Jij verdient weinig, minder dan anderen. De stem die dit zegt, kent geen einde. Ze kan eindeloos doorgaan, van het ene rijtje naar het volgende, altijd met diezelfde meetlat in de hand, altijd met iemand anders als ijkpunt. Jij vast ook, ergens, met je eigen naam op die plek van "Edita." Het is altijd wat. En op de dagen dat die stem het hardst

En hier ben ik dan. Ontbloot, met mijn altijd perfecte nagels, mijn strakke rokken, mijn hoge hakken die ik jarenlang droeg alsof ze een uniform waren in plaats van schoenen. Ik stond erop gepolijst te zijn, ook op de dagen dat er van binnen niets gepolijst aanvoelde. Vooral op die dagen, eigenlijk. Hoe leger ik me voelde, hoe strakker de rok, hoe hoger de hak — alsof ik met genoeg lak en stof kon voorkomen dat iemand zag wat er werkelijk onder zat: nooit genoeg. Ik was nooit

Er is een moment, vlak nadat je bij jezelf hebt besloten om ja te zeggen, waarop er meteen een vraag achteraan komt sluipen. Niet hardop, niet meteen zichtbaar, maar wel voelbaar, ergens onder de moed die je net had verzameld: die stem, dat zelfgeloof waarvan je hebt gehoord dat het er allang is — is die er wel echt? Je wilt volmondig ja zeggen. En toch hoor je jezelf fluisteren: toch? Alsof zelfs het uitspreken van je eigen kracht om bevestiging vraagt van iemand anders, ter

Er is een moment, ergens halverwege de middag, waarop je iets weer niet hebt afgemaakt. Het plan lag klaar, de intentie was er, en toch zit je daar met een half begonnen taak en een oordeel dat sneller komt dan je kunt nadenken: lui. Ongedisciplineerd. Misschien, heel misschien, gewoon niet slim genoeg om het wél voor elkaar te krijgen zoals anderen dat schijnbaar moeiteloos doen. Dat oordeel voelt vertrouwd, bijna comfortabel in zijn wreedheid, alsof je het al honderden kere

Je hebt de dag weer volgens het boekje gedaan. Alles is afgevinkt, iedereen is geholpen, niemand heeft iets te klagen gehad. En toch lig je 's avonds in het donker met een leegte in je die niet past bij een dag waarin je, objectief gezien, niets fout hebt gedaan. Waarom voel je je zo verdomd leeg van binnen, terwijl je precies deed wat je zou moeten doen? Dat is de vraag die je jezelf niet durft te stellen op klaarlichte dag, omdat hij geen nette plek heeft tussen de andere v

Er is een dag, en die dag lijkt op alle andere. Je staat op voordat het licht is, je zet koffie terwijl je al aan het rijtje denkt — de was, die ene mail, het overleg om tien uur, iemand die iets van je nodig heeft voordat je zelf nog maar wakker bent. Je gaat erin, zoals je er altijd in gaat, met de stille afspraak die je ooit met jezelf hebt gemaakt en nooit hardop hebt uitgesproken: dit is voor nu. Dit is de fase van doen wat moet. Op een dag, ooit, wanneer de kinderen gro