Durf Authentiek te Zijn.

Edita, jij bent een mietje. Jij bent niet succesvol, niet zoals anderen. Jij durft niet voor jezelf op te komen, niet zoals anderen. Jij verdient weinig, minder dan anderen. De stem die dit zegt, kent geen einde. Ze kan eindeloos doorgaan, van het ene rijtje naar het volgende, altijd met diezelfde meetlat in de hand, altijd met iemand anders als ijkpunt. Jij vast ook, ergens, met je eigen naam op die plek van "Edita." Het is altijd wat. En op de dagen dat die stem het hardst spreekt, stel je jezelf de vraag die vanzelf komt: ligt het aan mij, of aan die ander?

“I think menopause gets a really bad rap and needs a bit of a rebranding. I don’t think we have in our society a great example of an aspirational menopausal woman.” — Gwyneth Paltrow

Dat is precies de vraag waar je niet uit komt, hoe lang je er ook mee blijft worstelen. Want de vraag zelf gaat ervan uit dat de schuld ergens moet landen — bij jou, of bij hen — en zolang je die twee de enige opties laat zijn, blijf je vastzitten in een rekensom die nooit klopt. Er is een derde weg, en die heeft niets met schuld te maken. Ik, alleen ik, ben verantwoordelijk voor mezelf. Niet in de zin van: alles is mijn eigen schuld. In de zin van: ik ben degene die de besluiten neemt die mij die ochtend, die dag, deze week, mijn hele leven gaan beïnvloeden. Niemand anders zit aan dat stuur, hoe overtuigend de vergelijkingen ook klinken. En ik ben ook de enige die het besluit kan nemen om mezelf te zijn. Om het fijn te laten voelen in plaats van vervelend. Om blij te zijn met wat ik heb, hoe ik ben, wat ik voel, wat ik kan — niet omdat een ander dat goedkeurt, maar omdat ik het zelf besluit.

Dat is geen kwestie van harder je best doen of een betere versie van jezelf worden. Het is een kwestie van stoppen met leven volgens een meetlat die je nooit zelf hebt gekozen. We maken allemaal dagelijks keuzes, en niet elke keuze pakt uit zoals gepland of gehoopt. Ook de mijne niet. Maar hier is iets wat ik mezelf, na lang zoeken, eindelijk mag toegeven: ik zat nooit verkeerd in mijn superpower. Liefde. Dat vermogen om lief te hebben, onvoorwaardelijk en zonder rem, was nooit de fout in het verhaal, wat de stem ook beweert.

Waar ik wél fout in zat, was iets stillers en veel onbewuster: het onvermogen om te begrijpen dat oneindig liefde geven niet automatisch betekent dat je ook liefde terugkrijgt. Ik gaf, en gaf, en gaf, in de aanname dat geven en ontvangen twee kanten van dezelfde beweging waren, dat het vanzelf zou terugkomen als ik er maar genoeg van wegzette. Dat heeft me genekt. Niet de liefde zelf — het misverstand eronder. En van dat misverstand heb ik geleerd, op de moeilijke manier waarop de belangrijkste dingen meestal geleerd worden: niet door het te lezen, maar door het te doorleven.

Authentiek zijn betekent niet dat je stopt met liefhebben, en het betekent al helemaal niet dat je harder je best gaat doen om te bewijzen dat je succesvol genoeg bent, sterk genoeg, meer waard dan de vergelijking suggereert. Het betekent dat je liefde voortaan ook een richting naar binnen krijgt, niet alleen naar buiten. Dat je jezelf niet langer wegcijfert in de hoop dat het geven vanzelf iets terugbrengt, maar dat je jezelf evenveel toestaat als je een ander altijd al toestond.

Edita, jij bent geen mietje. Jij bent een vrouw die zichzelf jarenlang heeft weggegeven vanuit het grootste wat ze te bieden had, en die nu weet dat diezelfde grootsheid ook naar zichzelf toe mag stromen. Dat is geen zwakte. Dat is precies waar authenticiteit begint.

Lees ook:

• Voelen is Onvergeeflijk

• Succesvol of Lui

• Zeg Ja Tegen de Stem in Je Hart

• Toegeven,

• Durf Kwetsbaar te Zijn

• Hou je jezelf voor de gek?

Als je deze hele reeks hebt gelezen — van het spel dat je met jezelf speelde tot deze laatste, eerlijke uitspraak — dan heb je in gedachten al meegemaakt wat het She Dare programma in de praktijk begeleidt. De volgende stap hoeft geen lezen meer te zijn. Bekijk het programma, of neem eerst contact op voor een gesprek zonder verplichting, en zie wie er nog meer tevoorschijn komt als je jezelf de ruimte geeft die je in dit verhaal jezelf eindelijk toestond.