Hou Jij Jezelf Voor de Gek?

Er is een dag, en die dag lijkt op alle andere. Je staat op voordat het licht is, je zet koffie terwijl je al aan het rijtje denkt — de was, die ene mail, het overleg om tien uur, iemand die iets van je nodig heeft voordat je zelf nog maar wakker bent. Je gaat erin, zoals je er altijd in gaat, met de stille afspraak die je ooit met jezelf hebt gemaakt en nooit hardop hebt uitgesproken: dit is voor nu. Dit is de fase van doen wat moet. Op een dag, ooit, wanneer de kinderen groter zijn of het project klaar is of de rust eindelijk komt, dán word je wie je werkelijk bent. Dán begin je pas echt.

Vraag jezelf eens, tussen twee taken door, waarvoor je je leven eigenlijk zou geven. Niet waar je goed in bent, niet wat er van je verwacht wordt — waarvoor. Wat je roeping is, je richting, de reden die overeind blijft staan als je alle verplichtingen wegdenkt. Stel je jezelf die vraag weleens? Ik hoop het. Want het alternatief is dat je door de dag rent met de belofte in je achterhoofd dat het echte leven nog moet beginnen, ergens verderop, na deze fase, na dit uitstel — en dat die belofte zich elke ochtend opnieuw voordoet als reden om vandaag toch weer even niet.

Je weet het zelf al, ergens. Dat dit een spel is. Niet iets wat je overkomt, maar iets wat je speelt — bewust of half bewust, met regels die je zelf hebt bedacht, ooit, misschien wel jaren geleden, op een moment dat het de veiligste manier leek om vol te houden. Uitstel als strategie. "Straks" als schuilplaats. Er is niets mis met dat spel op zich. Als jij het bent die de regels heeft opgesteld, dan mag het er zijn — een spel dat je jezelf hebt gegeven, om vol te houden, om overeind te blijven in een leven dat soms meer vraagt dan er te geven is.

Waar het wél mis gaat, is niet in het spel zelf, maar in het feit dat je vergeet dat je speelt. Dat "straks" geen strategie meer is maar een overtuiging. Dat de vrouw die je zou worden zodra je klaar bent met alles wat moet, langzaam een fictief personage wordt in plaats van iemand die je daadwerkelijk kunt worden — omdat er, laten we eerlijk zijn, nooit een dag komt waarop alles klaar is. Er komt geen moment waarop het rijtje leeg is en de weg vrij. Zolang je het spel niet herkent voor wat het is, blijft die dag zich verplaatsen, elke keer een stukje verder, tot hij niet meer een uitstel is maar een levenslange afwezigheid van jezelf.

Dus stop niet met het spel — stop met het voor de gek houden. Het is het verschil tussen tegen jezelf zeggen "ik doe dit even zo" en oprecht geloven dat er geen andere keuze is. Het eerste laat ruimte: je kunt op elk moment besluiten dat vandaag de dag is waarop je een stukje van die echte jij naar voren haalt, niet als beloning voor later maar als iets wat je jezelf nu al toestaat. Het tweede houdt je gevangen in een wachtkamer die je zelf hebt ingericht en waar niemand anders de deur van op slot heeft gedaan dan jij.

Misschien is het genoeg om vandaag, tussen de was en die ene mail door, heel even eerlijk te zijn tegen jezelf. Niet om het hele leven om te gooien. Alleen om te erkennen: dit is een spel, ik ben ermee bezig, en ik mag zelf beslissen wanneer ik ophoud te doen alsof ik geen keuze heb.

Als je jezelf hierin herkende, hoef je dat besef niet alleen vast te houden. In de She Connect Community lopen vrouwen rond die precies dit spel bij zichzelf hebben herkend. Je bent welkom.

Dit is deel 1 van de persoonlijke essayreeks — Lees ook:

• Voelen is Onvergeeflijk

• Succesvol of Lui

• Zeg Ja Tegen de Stem in Je Hart

• Toegeven,

• Durf Kwetsbaar te Zijn

• Durf Authentiek te Zijn