Toegeven.

Natuurlijk ben je er klaar voor. Je bent er altijd al klaar voor geweest — niet sinds vorige week, niet sinds die ene ochtend dat het kwartje leek te vallen, maar al veel langer, ergens onder de laag van dagelijkse dingen die je ervan weerhielden het te zien. Het enige wat nog moest gebeuren, is dat je het toegeeft. Hardop, tegen jezelf, zonder de gebruikelijke bijzin erachteraan die alles meteen weer afzwakt — "klaar voor, maar eigenlijk ook niet, want stel dat." Toegeven is geen zachte bekentenis. Het is de eerste harde stap, en precies op dat punt meldt zich degene die je daar het liefst van weg wil houden.

Je kent haar wel, ook al heb je haar misschien nooit een naam gegeven. De zelfsaboteur. Ze verschijnt niet wanneer je zwak bent, maar juist wanneer je op het punt staat iets te claimen — een verlangen, een richting, een stuk van jezelf dat je lang hebt laten liggen. In deze levensfase heeft ze extra munitie gekregen en ze weet dat maar al te goed. Ze wijst naar de vermoeidheid, de mist in je hoofd, de nachten die niet meer zijn wat ze waren, en fluistert dat dit toch niet het moment is om ook nog eens jezelf te gaan herontdekken. Alsof de overgang een reden is om kleiner te worden in plaats van een reden om, voor het eerst in jaren, eindelijk preciezer te worden over wie je bent. Ze heeft ongelijk, en ze weet het, en dat is precies waarom ze zo hard haar best doet.

“I don’t think about my life in terms of numbers. First of all, I ain’t never gonna be old because I ain’t got time to be old. I can’t stop long enough to grow old.” — Dolly Parton

Ik zal je niet voorliegen over wat er hierna komt, want dat heb je zelf ook al haarscherp verwoord: het jezelf herontdekken gaat niet zachtjes. Het gaat door zeven lagen van iets dat op hel lijkt. Het is het moment waarop je denkt dat je niet meer kunt, gevolgd door het moment waarop je het bijna opgeeft, gevolgd door weer een laag dieper, omdat wat je zoekt niet aan de oppervlakte ligt. Het is graven naar je diepste verlangen en, onvermijdelijk, ook naar je grootste angsten, want die twee liggen vaker in elkaars verlengde dan je zou willen. Het is vallen. Opnieuw opstaan. Weer vallen, op een net iets ander punt, alsof het leven wil controleren of je het echt meent. Het is, kortom, verdomd moeilijk, en niemand die je iets anders vertelt, is eerlijk tegen je.

Wat er aan het eind van die lagen wacht, is niet de vrouw die je twintig jaar geleden was, teruggehaald alsof er niets is gebeurd. Dat bestaat niet, en het hoeft ook niet te bestaan. Wat er ontstaat is iets nieuws: een hybride ik. Niet de oude versie, niet een compleet andere vrouw die met alles breekt wat er was, maar een samensmelting — de wijsheid en de weerbaarheid die je hebt opgebouwd in decennia van zorgen, presteren en doorzetten, verweven met iets dat nu pas de ruimte krijgt om te ademen: verlangen dat niet meer wordt weggecijferd, ambitie die niet meer wordt verontschuldigd, een stem die niet meer automatisch zachter wordt gezet zodra iemand anders ongemakkelijk kijkt. De overgang is niet het einde van wie je was en niet simpelweg het begin van iemand anders. Het is het scharnierpunt waarop beide versies elkaar ontmoeten en, met vallen en opstaan, één geheel worden dat sterker is dan elk van beide afzonderlijk.

En hier is het laatste wat je moet weten, misschien wel het belangrijkste: je kunt dit niet alleen. Niet omdat je te zwak zou zijn — het tegendeel, alleen door zeven lagen heen graven terwijl niemand ziet hoe zwaar het is, vraagt meer kracht dan er ooit gezien wordt. Maar omdat geen enkele transformatie die de moeite waard is, in isolatie plaatsvindt. Je hebt mensen nodig die getuige zijn van je vallen en van je opstaan, die je eraan herinneren wie je aan het worden bent op de dagen dat je het zelf even niet meer ziet. Zoek ze op. Laat je zien, ook in de lagen die niet gepolijst zijn.

De zelfsaboteur en de hybride ik waar dit stuk over gaat, zijn geen toevallige woorden. Het zijn de twee kernthema's van het She Dare programma — niet omdat ik ze achteraf op dit verhaal heb geplakt, maar omdat dit verhaal, in de kern, precies beschrijft waarvoor het programma is gebouwd. Als je door de zeven lagen heen wilt, hoeft dat niet zonder gezelschap. Bekijk het She Dare programma en merk wat er verandert als graven niet langer iets is wat je alleen doet.

Maar je kunt het. Niet als lichte troost aan het eind van een moeilijk verhaal, maar als iets wat al waar is voordat je bent begonnen — want je hebt al eerder dingen gedragen die verdomd moeilijk waren, en je staat hier nog. Dat is geen toeval. Dat is bewijs.

Lees ook:

• Voelen is Onvergeeflijk

• Succesvol of Lui

• Zeg Ja Tegen de Stem in Je Hart

• Durf Kwetsbaar te Zijn

• Hou je jezelf voor de gek?

• Durf Authentiek te Zijn