​Er komt een moment dat je lichaam meer weet dan je hoofd wil toegeven. Dat de vermoeidheid geen nacht slaap meer wegneemt, dat tranen dichter onder de huid liggen dan ooit, en dat je opeens voelt: iets in mij wil niet langer op dezelfde manier doorgaan. Ik negeerde het eerst – ik had immers zoveel rollen te vervullen, zoveel mensen om voor te zorgen, zoveel te bewijzen.

 

Maar mijn lijf was wijzer dan mijn wil. Het begon zachtjes te fluisteren, toen harder te duwen, tot het me uiteindelijk tot stilstand bracht. Je lijf fluistert eerst, schreeuwt dan. Slaap verdwijnt, hormonen dansen, emoties botsen. Maar jij gaat door, want er moet brood op de plank, kinderen naar school, verwachtingen nakomen. Tot je niet meer kúnt. En daar lig je dan, uitgeput, leeg, met één brandende gedachte: wie ben ik eigenlijk nog?

 

De overgang, dacht ik, was een eindpunt. Maar ze bleek mijn spiegel, mijn ommekeer. Ze dwong me stil te staan, af te breken en opnieuw op te bouwen. Dus dook ik in mezelf – in alles wat ik wist, voelde, verloor. Ik leerde, ontwierp, hervond. En langzaam kwam ze terug: de vrouw die ik altijd was, maar nooit echt kende.

 

Welkom overgang. Welkom nieuwe ik. En welkom jij – die hier misschien ook staat, op dat kantelpunt.

We zijn niet uitgeblust. We zijn aan het ontwaken.

​